Can Yücel mi yalnızlık şairi ? O ibne göt üstünde ceviz kırıyordu.
Schopenhauer, seni işgüzar herif hem kadın düşmanısın hem yalnızlıktan şikayetçisin.
Nereden bileceksiniz yalnızlığı..
Küçükken yemek yedikten sonra tabağımı mutfaktaki lavaboya bırakırdım. Ve akşama o tabak yıkanırdı.
Artık yıkanmıyor.
O siktiğimin lavabosunda, amına koduğumun tabağı yıkanmıyor.
Eskiden yıkanırdı.
Evimin camlarını silmiyorum artık. Sırf dışarıdaki insanların mutluluğunu görmemek için silmiyorum.
Eskiden silerdim.
Azarlanmayı bile özledim. Azarlanayım diye bazı şeyleri yalnış bile yapıyorum.
Ama kimse azarlamıyor.
Eskiden içki şişeleriyle dertleşirdim, şimdilerde ise iki kadeh alıyorum salondaki vitrinden.
Dolduruyorum.. O amcık kadehi ağzına kadar şarapla dolduruyorum.
Birini ben içiyorum. Birini masadaki kitabın karşısına koyuyorum.
Şarabı gören Schopenhauer fırlıyor kitabın içinden, ve başlıyor kafamı sikmeye..
-Hiçbir insan asla yalnız değildir. Çünkü arkasında fark etmeden bıraktığı izleri muhakkak biri farketmiştir.
He amınakoyim he, öldükten sonra yalnızlığım son bulsa da ne fayda. Ben mutluluğun suretiyle yatmadıkça.
Bıktım artık kutsalı olmayan adam olmaktan, sırf insanlar iyileri sevsin diye kötü adamı oynamaktan.
Bıktım artık yumruğumu sıktığımda avcumu kanatan tırnaklarımdan.
Öfkenin bile sevgiye ihtiyacı vardır. Çünkü sevgisizlik insanı siker, ve insan öfkeyi doğurur. Ortada bir sevgi ihtimali bile yoksa sevgisizlik nasıl söz konusu olabilir ki.
Elimizde avcumuzda bir ihtimallerimiz vardı, onu da elimizden aldı orospu çocukları. Şimdi ise gerçeklerin soğukluğu ve keskinliğine sarılıp uyumaya çalışıyoruz. İhtiyar aksi park bekçisi gibi kovuyor bizi amınakoduğumun gerçekleri, nolurdu köşede kıyıda azcık uyusaydık.
Bugün gittim 100 lira verip siyah perdeler aldım ve astım. Sırf sabahları güneş yüzüme vurmasın.
Yüzüme vurmasın o götveren. Yalnızlığımı yüzüme vurmasın.
Kanla dolsun küvetler, ve yıkansın sperm kokan gelinlikler.
Aşkla dolsun yürekler, ve bunun şahidi olsun mevsimler.
olmuyor amınakoyim şiir bile yazamıyorum, ikinci dizede tutulup kalıyorum.
Çok büyük bir suç işlemişiz ki, ceremesini çekiyoruz.
Hiç yayınlanmayacak bir filmin, fragmanını yaşıyoruz.
Schopenhauer, seni işgüzar herif hem kadın düşmanısın hem yalnızlıktan şikayetçisin.
Nereden bileceksiniz yalnızlığı..
Küçükken yemek yedikten sonra tabağımı mutfaktaki lavaboya bırakırdım. Ve akşama o tabak yıkanırdı.
Artık yıkanmıyor.
O siktiğimin lavabosunda, amına koduğumun tabağı yıkanmıyor.
Eskiden yıkanırdı.
Evimin camlarını silmiyorum artık. Sırf dışarıdaki insanların mutluluğunu görmemek için silmiyorum.
Eskiden silerdim.
Azarlanmayı bile özledim. Azarlanayım diye bazı şeyleri yalnış bile yapıyorum.
Ama kimse azarlamıyor.
Eskiden içki şişeleriyle dertleşirdim, şimdilerde ise iki kadeh alıyorum salondaki vitrinden.
Dolduruyorum.. O amcık kadehi ağzına kadar şarapla dolduruyorum.
Birini ben içiyorum. Birini masadaki kitabın karşısına koyuyorum.
Şarabı gören Schopenhauer fırlıyor kitabın içinden, ve başlıyor kafamı sikmeye..
-Hiçbir insan asla yalnız değildir. Çünkü arkasında fark etmeden bıraktığı izleri muhakkak biri farketmiştir.
He amınakoyim he, öldükten sonra yalnızlığım son bulsa da ne fayda. Ben mutluluğun suretiyle yatmadıkça.
Bıktım artık kutsalı olmayan adam olmaktan, sırf insanlar iyileri sevsin diye kötü adamı oynamaktan.
Bıktım artık yumruğumu sıktığımda avcumu kanatan tırnaklarımdan.
Öfkenin bile sevgiye ihtiyacı vardır. Çünkü sevgisizlik insanı siker, ve insan öfkeyi doğurur. Ortada bir sevgi ihtimali bile yoksa sevgisizlik nasıl söz konusu olabilir ki.
Elimizde avcumuzda bir ihtimallerimiz vardı, onu da elimizden aldı orospu çocukları. Şimdi ise gerçeklerin soğukluğu ve keskinliğine sarılıp uyumaya çalışıyoruz. İhtiyar aksi park bekçisi gibi kovuyor bizi amınakoduğumun gerçekleri, nolurdu köşede kıyıda azcık uyusaydık.
Bugün gittim 100 lira verip siyah perdeler aldım ve astım. Sırf sabahları güneş yüzüme vurmasın.
Yüzüme vurmasın o götveren. Yalnızlığımı yüzüme vurmasın.
Kanla dolsun küvetler, ve yıkansın sperm kokan gelinlikler.
Aşkla dolsun yürekler, ve bunun şahidi olsun mevsimler.
olmuyor amınakoyim şiir bile yazamıyorum, ikinci dizede tutulup kalıyorum.
Çok büyük bir suç işlemişiz ki, ceremesini çekiyoruz.
Hiç yayınlanmayacak bir filmin, fragmanını yaşıyoruz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder